Ιδανικός πλην Ανάξιος ...

Πεθαίνει !
Το νιώθω, ακούω το ρόγχο της, κάθε φορά που θα την επισκεφτώ και μένω με την απορία : πόσο θ’ αντέξει ;
Δεν ήταν πάντα έτσι.
Την θυμάμαι, άλλες εποχές, όμορφη και αγαπημένη, την Αθήνα τον Αύγουστο, να μου ξεδιπλώνει τα θέλγητρα της νωχελικά.
Μόνο όποιος έχει μείνει μόνος εκεί, τέτοια εποχή, την αγαπά αληθινά.
Έτσι κι εγώ, να τριγυρνάω τα απογεύματα στους έρημους δρόμους, ψηλά στου Ζωγράφου μέχρι τα Άνω Ιλίσια, να κατεβαίνω με το 222 κάτω στο κέντρο, στην Πατησίων, να μυρίζω τον αέρα.
Ο αέρας της Αθήνας έχει διαφορετική μυρωδιά, αρώματα άγνωστα στους πολλούς.
Κάποτε έβρισα μία χαζογκόμενα, που μου είπε την εξυπνάδα, ότι ο αέρας της Αθήνας μυρίζει καυσαέριο.
Με πέρασε για τρελό. Δεν ξέρω μπορεί και να είμαι.

Εκεί λοιπόν στις βόλτες μου στην άδεια Πατησίων, μέχρι να καταλήξω στο «Ηλέκτρα» ή το «Αελλώ».
Κάποιες φορές, δεν το κρύβω, λοξοδρόμησα και προς Φυλής και Αχαρνών, αλλά άστα αυτά, δεν είναι για να τα λέμε.
Άλλωστε πάνε χρόνια τώρα, πάνω από είκοσιπέντε.

Πάντα μόνος λοιπόν τον Αύγουστο.
Από τότε, Αύγουστος ήταν · ή μήπως Σεπτέμβρης ;
Όχι, Αύγουστος του ΄82, ο Μάνος ζούσε ακόμη, τότε που με άφησες, με δυο κουβέντες που δεν τις κατάλαβα ποτέ.

- Φεύγω !
- Δεν μπορείς, ακόμη έχεις τα αποτυπώματα μου στο κορμί σου...
- Δεν ξέρεις ν αγαπάς …
- Δεν ξέρεις ν αγαπιέσαι.
- Ο καθένας έχει τη ζωή που του αξίζει …
- Ναι, αλλά όταν κλείσω τα μάτια ονειρεύομαι μια άλλη ζωή.

Κι έφυγες. Έκλεισες με θόρυβο πίσω σου την πόρτα, κι άκουσα την ηχώ στο άδειο δυαράκι.

Ψέματα σου είπα τότε, δεν ονειρευόμουν τίποτα.
Μόνο εσένα έβλεπα όταν έκλεινα τα μάτια μου.
Όπως μισοκοιμόμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, έναν καναπέ και μία ασπρόμαυρη τηλεόραση στο τραπεζάκι, αυτά ήταν τα έπιπλα του σαλονιού μας · α, και το τηλέφωνο, ένα μαύρο σήμενς, στο πάτωμα κι εσύ με την κιθάρα σου, την κουτσή κιθάρα που σου έλεγε ο Μάνος, καθιστή δίπλα μου, να μου τραγουδάς το Νανούρισμα του κι εγώ να ξυπνώ από ζήλια.

Σε ζήλευα πάντα, ήσουν πολύ όμορφη, πώς να σαι τώρα άραγε, έχω να σε δω από τότε.
Σου κράτησα κακία.
Ξέκοψα απ’ την παρέα, με ρωτούσε κι η Δώρα – γιατί; - μέσα στα κλάματα της, ο Μάνος είχε χειροτερέψει και φοβόταν τα χειρότερα, αυτά που ήρθαν ένα μήνα αργότερα.
Με πήρε τηλέφωνο τότε.
- Νίκο, πάει ο Μάνος, τον έχασα και έκλαιγε. Κι εγώ το μόνο που ρώτησα ήταν : η Αθηνά τι κάνει ;
Δεν πήρα απάντηση, ένοιωσα την απορία της πέρα από το ακουστικό.

Ξέκοψα απ’ την παρέα, από ζήλια, από κακία ή από περηφάνια ; Δεν ξέρω.
Μάλλον δεν μπορούσα να σκέφτομαι, πόσο όμορφη ήσουν, πόσο καλά τραγουδούσες, πόσο καλύτερα από εμένα έπαιζες κιθάρα, πόσο σε αγαπούσα, πόσο ξένη ήσουν.

Τότε άρχισα τις βόλτες μου στην συνονόματη σου, την Αθήνα.
Για λίγα χρόνια, μέχρι να φύγω μακριά.
Αλλά τον Αύγουστο πάντα επιστρέφω. Μόνος. Με κάποια αστεία δικαιολογία. Δεν ξέρω αν με πιστεύουν, αλλά δεν με ενδιαφέρει στο κάτω κάτω.
Και τώρα βλέπω πως την χάνω κι αυτήν.