Κάποιο τρελό παιδί

Την περίεργη μορφή του πρωτοαντίκρυσα από την κάμερα ασφαλείας στην είσοδο του γραφείου και σκέφτηκα δύο φορές να μην ανοίξω.

Τελικά άλλαξα γνώμη, χωρίς ακόμη να μπορώ να εξηγήσω το γιατί.

Συνήθως είμαι πολύ προσεκτικός, ιδίως αργά το βράδυ, όταν τα υπόλοιπα γραφεία είναι άδεια και το κτίριο σκοτεινό και έρημο.

Μπήκε μαυροφορεμένος, με πέτσινο μπουφάν, τα μαλλιά του ανακατεμένα και ένα βλέμμα, από επιφυλακτικό και οργισμένο συνάμα.

«Μπλέξαμε !», η πρώτη μου σκέψη.

Μέχρι που μου μίλησε.

Η φωνή του έβγαζε μία απίστευτη ευγένεια.

Ζήτησε να περάσει μέσα και αφού συστήθηκε προσπάθησε να μου εξηγήσει τον λόγο που βρέθηκε στο γραφείο μου.

Αφορούσε μία πολύ παλιά υπόθεση που είχα χειρισθεί, ίσως και πριν από δεκαπέντε χρόνια.

Κάποια ποινική δίκη, με μηνύτρια την μητέρα του, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να προστατέψει το παιδί της.

«… Θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακό καιρό…» θυμήθηκα το ποίημα του Βάρναλη.

Το παιδί ήταν ο νεαρός που είχα μπροστά μου απόψε, να μου μιλάει διστακτικά στην αρχή και αποφασιστικά στη συνέχεια.

Μου εξήγησε ότι η μητέρα του είχε πεθάνει από χρόνια και αυτός (μόνος του υπέθεσα) ζούσε πια στην γειτονική πόλη, αλλά αναζητούσε περισσότερες πληροφορίες, στοιχεία για την υπόθεση και τις καταθέσεις των γειτόνων, ήθελε να αποκαταστήσει τη μνήμη της.

Όση ώρα μιλούσε τον κοίταζα και προσπαθούσα να διακρίνω στο χέρι του «… το φιλί της Παναγιάς και το μαχαίρι …»

Μάταια.

Η μάνα του, που δεν τραγουδούσε, αλλά έκλαιγε, τότε, πριν από πολλά χρόνια, μπροστά μου, στο παλιό, το μικρό μου γραφείο, όταν μου διηγούταν τις καθημερινές προσβολές και τους προπηλακισμούς, εις βάρος της για το «’ξώγαμο, τρελό παιδί», το παιδί που πετροβολούσαν τα άλλα στο μικρό χωριό και αυτή κρατούσε κλεισμένο στην αυλή της.

Το παιδί που μεγάλωσε μετά το θάνατο της στο ίδρυμα και απόψε βρισκόταν ενώπιον μου.

« - Λυπάμαι πολύ, δεν μπορώ να σας βοηθήσω», του απάντησα. «βλέπετε κρατάω αρχείο μόνο από τις σοβαρές ποινικές δικογραφίες. Σίγουρα όμως θα βρείτε στοιχεία και τις καταθέσεις των μαρτύρων, στο Πλημμελειοδικείο».

Έκανα πως δεν θυμάμαι καλά, η αλήθεια είναι όμως ότι θυμόμουν περισσότερα απ’ όσα θα περίμενα και εγώ ο ίδιος, άλλο ανεξήγητο και αυτό. Όση ώρα μου μιλούσε, τόσο ανασύρονταν από τη μνήμη μου όλες οι λεπτομέρειες της υπόθεσης.

Όντως δεν ήταν σημαντική υπόθεση, μια απλή εξύβριση αρμοδιότητας μονομελούς πλημμελειοδικείου, αλλά θυμόμουν την απελπισία της μάνας, στην προσπάθεια της να αντιμετωπίσει ποινικά την πλέον θρασεία από τις γειτόνισσες.

Μετά από λίγο απογοητεύτηκε και σηκώθηκε να φύγει, αφού μου ζήτησε συγγνώμη για την ενόχληση.

Λοιπόν η αφή είναι μία από τις πέντε αισθήσεις, δεν ήξερα όμως τη σημασία της μέχρι εκείνο το βράδυ.

Έτεινε το χέρι του σε χειραψία και ανταποκρίθηκα.

Αυτό δεν ήταν χέρι, ήταν νερό και αέρας μαζί, τόσο απαλό και καθαρό –δεν είχε σωματικά υγρά, ιδρώτα αυτός ο άνθρωπος ;-, σαν να γλιστρούσε μέσα από το δικό μου, κι άλλοτε σαν να με έσερνε σε περιδίνηση σηκώνοντας με ψηλά, πάνω από το σώμα μου, κι όλα αυτά στα λίγα δευτερόλεπτα της σωματικής αυτής επαφής.

Η πρώτη μου αντίδραση μπερδεμένη.

Μόλις έκλεισε την πόρτα πίσω του, έτρεξα στην τουαλέτα και πλύθηκα, σαν να ήθελα να βγάλω από πάνω μου κάθε ανάμνηση της συνάντησης μας.

Αλλά όταν ξαναγύρισα στο γραφείο με περίμενε μια ακόμη έκπληξη.

Μέσα πλανιόταν ένα άρωμα, περίεργο και μεθυστικό.

Ήμουν σίγουρος, ήταν από αυτόν, δεν το είχα όμως μυρίσει πριν, μόνο τώρα που έφυγε.

Είχε καταλάβει όλους τους χώρους του γραφείου μου.

Βγήκα τρέχοντας σαν τον τρελό, κατέβηκα τις σκάλες και έψαξα τους γύρω δρόμους.

Πουθενά, ούτε ίχνος, λες και άνοιξε η γη και τον κατάπιε.

Την επομένη επικοινώνησα με τη γραμματεία του Πλημμελειοδικείου, να μάθω αν πήγε. Τίποτα !

Τι δαίμονας ή άγγελος ήταν αυτός ;

Ήταν πραγματικός ή αερικό ;

Τον συνάντησα ή τα φαντάστηκα όλα ;

Όχι της φαντασίας μου ήταν, πρέπει να δουλεύω λιγότερο, να μην κάθομαι μέχρι αργά στο γραφείο.

Μόνο μετά από βδομάδες, όταν πήρα το σακάκι μου από το καθαριστήριο μου παρέδωσαν και ένα ξεφτισμένο χαρτάκι, που βρέθηκε στην τσέπη.

Αναστορήθηκα τότε, την ώρα που έφευγε, με παρακάλεσε με την ευγενική φωνή του, αν θυμηθώ κάτι παραπάνω για να τον βοηθήσω, να τον καλέσω στο τηλέφωνο και μου έχωσε το χαρτάκι στην τσέπη.

Στο χαρτάκι έγραφε με μολύβι, "Πάνος Γεωρ…..ης" και το τηλέφωνο σβησμένο από το πλύσιμο.