Μια νεράιδα με μάτια αμυγδαλωτά ...

Πριγκίπισσα του σπιτιού μου, ασπροντυμένη, σα νυφούλα, που δεν θα σε δω ποτέ.

Κάθε λίγο γυρνάς και με κοιτάζεις και λειώνω.

Κι ύστερα μικρή νεράιδα, που ζουζουνίζεις με τα διάφανα φτερά σου, γύρω μου, με το βήμα σου το ασταθές.

Με το μαγικό σου ραβδάκι, με ακουμπάς, λες τα μαγικά σου λόγια, στην γλώσσα σου την ακατάληπτη κι εξαφανίζεις όλες τις κακές μου σκέψεις, την κούραση, τον πόνο και την αγωνία μου.

Ανοίγω την αγκαλιά μου και τρέχεις να κρυφτείς μέσα, αλλά δεν ξέρω τι φοβάσαι, δεν ξέρω τι σκέφτεσαι και πώς με βλέπεις.

Μου αρκεί όμως ότι νοιώθεις την αγάπη μου.

Ξέρω ότι δεν θα σε δω νυφούλα. Ξέρω ότι δεν θα σε δω να μεγαλώνεις πολύ. Ξέρω ότι δεν θα μιλήσουμε ποτέ την ίδια γλώσσα.

Μια παραξενιά της φύσης ; Όχι ! η αγάπη στη σύλληψη σου, αυτή φταίει.

Σου φιλάω τα λευκά χεράκια, κι ύστερα τα μάτια τα αμυγδαλωτά.

Ξέρω ότι δεν θα σε δω νυφούλα. Ξέρω ότι δεν θα ζήσεις πολύ. Αλλά ξέρω ότι θα σε ακολουθήσω αμέσως.

Σε ένα άλλο κόσμο, ένα Παράδεισο πολύχρωμο, σαν τα όνειρα σου, τότε που γελάς στον ύπνο σου κι εγώ ξυπνώ και σε χαϊδεύω.

Σε ένα Παράδεισο δικό μας, χωρίς περίεργα και συγκαταβατικά βλέμματα, χωρίς ψίθυρους. Ένα Παράδεισο που θα σου κρατώ συνεχώς το χέρι και θα είμαστε μόνοι μας, με συντροφιά τα δέντρα, τα λουλούδια και τα πουλιά.

Φιλώ τα μάτια σου τα αμυγδαλωτά και τα προτεταμένα μήλα του προσώπου σου, που φανερώνουν τα σύνδρομο σου, το σύνδρομο της Αγάπης μου, κοκκινίζουν από έξαψη.