Μάτια καστανά, προδότες ...

Δραγούμη 9.

Χίλια χιλιόμετρα και μια θάλασσα μακριά.

Δεν μπορείς να μου κρυφτείς, το ξέρεις ;

Ποτέ δεν μπορούσες.

Γιατί ό,τι δεν φανέρωναν τα λόγια σου, μου το προδίδαν τα μάτια σου.

Αυτά τα όμορφα ανοικτά καστανά, μάτια σου, τα αγαπημένα.

Που μου μιλούσαν, χωρίς να το ξέρεις, και μου ξεδίπλωναν όλα τα μυστικά σου.

Και εγώ ο άθλιος το εκμεταλλευόμουν.

Εκεί που ήταν γελαστά και ευτυχισμένα, θα έλεγα τα πικρά μου λόγια, μόνο και μόνο για να τα δω να αλλάξουν έκφραση, να μου πουν με τον τρόπο τους «-Γιατί ;», για να τρέξω να τα φιλήσω να τα δω να γελάνε.

Τα μάτια σου αυτά, γιατί μου τα κρύβεις τώρα ;

Δραγούμη 9.

Πολύ μακριά.

Πήρα τη φωτογραφία σου ηλεκτρονικά.

Πώς μπορείς ;

Πώς μπορείς και γελάς, κάτω από αυτά τα κακόγουστα σκούρα γυαλιά; τι κρύβουν ;

Πέρασαν τα χρόνια, το ξέρω, όμως να ξέρεις, ακόμη και τώρα, που μας χωρίζουν χιλιόμετρα και μυστικά, ποθώ να σε αγγίξω, να γευτώ τη σάρκα σου.

Και να φιλήσω τα μάτια σου.

Όπως τότε, θυμάσαι ; πριν πολλά χρόνια, στη διασταύρωση, περιμένοντας το φανάρι, δήθεν αδιάφορα, πλησίασα και σε ακούμπησα, για πρώτη φορά.

Και μου μίλησε για πρώτη φορά το βλέμμα σου.

Μου είπε αυτό που αρκετό καιρό μετά το άκουσα και από τα χείλη σου.

Ξέρω, πέρασαν τα χρόνια. Κι αν ο εγκέφαλος δεν αιματώνεται πια σωστά, ούτε το πέος, φτάνει να αιματώνεται η καρδιά.

Φοβάμαι …

Τα μάτια σου τι θα μου πουν

και αυτό τον επίμονο πόνο, πίσω αριστερά στην πλάτη, που με βασανίζει καιρό.

Γιατί είναι δύο μήνες που μου κρύβεις τα μάτια σου.

Και εγώ δεν ξέρω αν θα προλάβω να τα ξαναδώ.

Να μου ξαναφανερώσουν τα μυστικά σου εκεί στην Δραγούμη και τα γύρω στενά.