test Τζίνα ...

Βραδιάζει πια και γυρνάω σπίτι, όπως κάθε μέρα.

Το τηλεκοντρόλ της γκαραζόπορτας δεν δουλεύει, έχουν τελειώσει οι μπαταρίες, μέρες τώρα και όλο ξεχνώ να στο δώσω να πας να τις αλλάξεις. Δεν πειράζει, θα αφήσω το αυτοκίνητο έξω.

Στο σπίτι όπως πάντα τα ίδια.

Ανοίγω την πόρτα και … δεν μυρίζω τίποτα.

Τι θα φάμε λοιπόν, πάλι απ’ έξω ; Α, θα σε μαλώσω !

Κι αυτή η ακαταστασία. Πόσες φορές στο έχω πει.

Να είσαι πιο τακτική, να μην αφήνεις το σπίτι έτσι, θα μπει ένας άνθρωπος (μα τι λέω) και τι θα πει για σένα. Δεν το θέλω.

Τα ρούχα μου ξεχασμένα πάνω στη σιδερώστρα, άλλα στον καναπέ, με το περιτύλιγμα του καθαριστηρίου. Τα πιάτα άπλυτα στον νεροχύτη.

Σε σκέφτομαι όμως και χαμογελώ … Πάλι ξεχάστηκες στο τηλέφωνο; ή στην τηλεόραση ; Το μάτια μου τότε πέφτουν στο σουτιέν σου, δίπλα στο κρεβάτι μας, το σηκώνω και το μυρίζω … μυρίζει εσένα. Όχι το άρωμα σου, εσένα. Και τότε …. τότε πρέπει πια να κάνω το «test Τζίνα».

Έτσι το λέω : «test Τζίνα». Από το όνομα σου.

Θα καθήσω στον καναπέ, δίπλα στα ρούχα από το καθαριστήριο και … θα χτυπήσω τρεις φορές τα χέρια μου, με κλειστά τα μάτια.

«Τest Τζίνα» ...

Και το σπίτι, ξαφνικά, θα γεμίσει μυρωδιές, από το σώμα σου, από το αφρόλουτρο σου, από το άρωμα σου, από το μουνί σου, από το πουκάμισο που μου έκαψες με το καινούργιο σίδερο, από το απαίσιο ρόστο που μαγείρεψες, αλλά εγώ το έφαγα για να μην σε στενοχωρήσω.

Θα γεμίσει και από τη φωνή σου, να τραγουδάς, να φωνάζεις, να γκρινιάζεις, να υστεριάζεις.

Κι απ’ τα μάτια σου τα μελιά, που τόσο μου λείπουν.

Μόνο αυτή την τελευταία σου φωνή, την πιο βραχνή φωνή, απ’ την χημειοθεραπεία, δεν θέλω να θυμάμαι.

Και εκεί στον καναπέ πέφτω σε λήθαργο για να ξυπνήσω το πρωί, άλλο ένα πρωί στη δουλειά με άδειο το μυαλό μου... μετά το «test Τζίνα».