Δύο κόσμοι ... χωριστά ...

Λαμποκοπάς !
Σε βλέπω και λειώνω.
Συζητάς με άνεση.
Πάντα στο κέντρο της παρέας και πάντα στο επίκεντρο όλων.
Με ευκολία περνάς από την κριτική της ταινίας του ενός, σε αναφορές πάνω στο τελευταίο ξενόγλωσσο σύγγραμμα του άλλου.
Δεν συγκρατώ τα ονόματα, είναι αργά και νυστάζω.
Αύριο θα ξυπνήσω στις έξι, πρέπει να παραδώσω την παραγγελία, θα περάσει νωρίς το φορτηγό.

Γυρίζεις προς το μέρος μου και μου χαμογελάς και φωτίζεται το δωμάτιο.

Δυο κόσμοι χωριστά.
Πώς να σ’ ακολουθήσω στον δικό σου ;
Εσύ σπουδές στις Καλές Τέχνες, στο εξωτερικό, διδακτορικά.
Εγώ ίσα που έβγαλα τα ΤΕΙ, ενώ δούλευα, τρία χρόνια αγγλικά στου «Στρατηγάκη».

Πώς ταίριαξαν τότε οι ώρες και βρεθήκαμε εκεί στο "Μικρό Καφέ" ;
Εγώ γυρνούσα από τη δουλειά και συ αγουροξυπνημένη για τον πρώτο καφέ.

Γυρίζεις προς το μέρος μου και μου χαμογελάς, καθώς προσπαθώ γρήγορα να κρύψω στις τσέπες μου τα τρύπια χέρια μου, τα νύχια μου με «πένθος» από το τυπογραφικό μελάνι.