Με την ανάμνηση ενός καλοκαιριού ...

«Όλα τα πήρε το καλοκαίρι,
Τ’ άγρια μαλλιά σου στη τρικυμία …»
Οδυσσέα Ελύτη, από «Τα Ρω του Έρωτα», 1972.




Η δυνατή νοτιά χτυπούσε τα ξεδοντιασμένα παραθυρόφυλλα μέχρι να τα ξεχαρβαλώσει, στέλνοντας σε κάθε θυμωμένο ανοιγόκλειμα πύρινες ριπές φωτός και αρμύρας μέσα στην ακατάστατη κάμαρα, με το ξέστρωτο κρεβάτι.
Εκείνος σηκώθηκε, θάταν μεσημέρι πια και βγήκε έξω, στο λιοπύρι.
Μοναχική φιγούρα, πάνω στο βράχο, πάνω στα κύματα, πάνω στο νησί, στο σπίτι με τη μοναδική κάμαρα, με το ξέστρωτο κρεβάτι και το εικόνισμα στον ασβεστωμένο τοίχο.
Κοίταξε την απέναντι πλαγιά με τα λιόφυτα, να τα βάφει ο αέρας με ασημένια κύματα.

Πόσο να ζήσεις με την ανάμνηση ενός καλοκαιριού ;
Κι όμως έζησε εκεί, κοντά είκοσι χρόνια, με μια αγάπη που πονούσε πολύ και του ράγισε την καρδιά.
Μια σπασμένη καρδιά που, όσο κι αν παρακαλούσε, δεν του έδωσε το τέλος.

Αλλά το είχε πια πάρει εδώ και καιρό απόφαση.
Και απόψε ήταν η ώρα.
Το είχε καιρό βουτηγμένο στο πετρέλαιο, να ξεκολλήσει το αναθεματισμένο, το σκουριασμένο σίδερο.
Ξεκόλλησε, το είχε δοκιμάσει.
Θα έκανε τη δουλειά του ;
Του έσταξε και λίγο λάδι.
Κούνησε το ελατήριο, όλα θα πήγαιναν καλά, φτάνει να μην ήταν νοτισμένο το μπαρούτι.

Γιατί πόσο μπορεί να ζήσει κανείς
με την ανάμνηση ενός καλοκαιριού ;
Και μια τόσο μακρινή απουσία ;