Στο Θησείο, μετά το "Εκράν"...

«- Το ένα σου φανάρι δεν ανάβει !» αυτό ήθελα να σου φωνάξω, αλλά εσύ είχες ήδη φύγει μακριά.
Ξημερώματα πια στο Θησείο, όταν με άφησες με το κόκκινο Φιατάκι σου, που όσο το πρόσεχες τόσες ζημιές έβγαζε.

Εκεί στα λεωφορεία για το Μεγάλο Πεύκο.
Εγώ με την μπατλ-ντρες και συ πιο όμορφη από ποτέ και πιο μακρινή, όταν μου πέταξες τη μαχαιριά : «- Η Αγάπη ! Αυτό μου λείπει πιο πολύ απ’ όλα ...».
Και έμεινα να σε κοιτώ αποσβολωμένος, καθώς έκλεισες με δύναμη την πόρτα σου και πάτησες το γκάζι.
Γιατί, βλέπεις, γνώριζα ήδη.

Πιό πριν, εκείνο το ίδιο βράδυ, το τελευταίο μας, μετά την παράσταση στο «Εκράν», έπαιζε μια ταινία με την Έλεν Μίρεν, πήγαμε στο δωμάτιο σου, και κάναμε έρωτα, όπως δεν είχαμε κάνει ποτέ άλλοτε, χωρίς φραγμούς, χωρίς «μη !».
Και στο φιλί επάνω, εκεί στην κραυγή του οργασμού σου, σα να πήρα την τελευταία σου πνοή και την ψυχή σου. Σα να ήσουν δική μου. Αλλά δεν ήταν έτσι πια, το είχα καταλάβει.

«- Η αγάπη, αυτό μου λείπει πιο πολύ απ’ όλα», εσύ πρόλαβες και το είπες.
« - Πρόσεξε, το πίσω δεξί φανάρι σου δεν ανάβει ! Θα πάθεις κακό», ήθελα, αλλά δεν πρόλαβα να σου το πω, πολλά δεν πρόλαβα να σου πω, έτσι όπως έτρεχες ξέφρενα να προλάβεις την ζωή.
Τη ζωή σου που τη μάτωσες καιρό μετά, πάνω σ αυτό το ίδιο τιμόνι.
Μόνο έμεινα αποσβολωμένος να κοιτώ το Φιατάκι σου να απομακρύνεται και συ μαζί του, απ’ τη ζωή μου, και να αναρωτιέμαι πώς καταφέραμε και μείναμε τελικά τόσο μόνοι.
Και ειλικρινά δεν ξέρω αν ήσουν εσύ που έφυγες από μένα ή εγώ επέλεξα να μην σε ξαναδώ, βλέπεις τα ήξερα πια όλα.

Δεν το ήξερες, αλλά σε είχα δει, μέρες πριν, τυχαία, σκαστός ήμουν από την μονάδα, να τον κρατάς από το χέρι.
Αυτός γνωστή φάτσα, από τα παλιά, απ’ τη σχολή, να τον κρατάς απ’ το χέρι και πιο πολύ με πείραξε πως τον κοιτούσες στα μάτια.
Και γω κρυμμένος πίσω απ τη γωνία να σας παρακολουθώ μέχρι που χαθήκατε απ’ τα δακρυσμένα μάτια μου.

Δεν ξαναπήγα στο «Εκράν», κι ας μου άρεσε τόσο, ήταν κι αυτό το τραγούδι του Μπίλυ του Καζούλη, κουβαλούσα την κασέτα του μαζί μου στο σάκο μου, πάντα πάνω πάνω, στο χακί το λουκάνικο, για να τη βρίσκω εύκολα, και την άκουγα εκεί ψηλά στα τριεθνή, μέσα στις λάσπες, μέχρι που έλιωσε στο walkman. Έτσι θυμόμουν την τελευταία μας παράσταση στο «Εκράν», α ! τη θυμήθηκα την ταινία, ήταν του Γκρίναγουέϋ «Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του κι ο εραστής της», και την τελευταία μας βραδιά πρώτα στο δωμάτιο σου, στο Κουκάκι και μετά ξημερώματα στο Θησείο, στην αφετηρία δίπλα στα περίπτερα με τα διακριτικά λογοκριμένα πορνοπεριοδικά.