Η συνάντηση ΙΙ

Λένε πως όταν κάποιος πεθαίνει,
αυτή την τελευταία στιγμή,
περνάει μπροστά από τα μάτια του όλη του η ζωή.
Τι συμβαίνει όμως όταν όλη η ζωή, ή μάλλον, οι πιο δραματικές στιγμές της, επανέρχονται ;
Όταν το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν ;
μήπως ότι ζει έναν αργό, καθημερινό θάνατο,
μέσα στην ανιαρή πλέον ζωή του ;

Την θυμήθηκα πάλι απόψε ….




" Τι με κοιτάς ;
Εγώ είμαι, δεν το πιστεύεις ε;"

Και όχι, δεν θα ξεχάσω, σαν κουρέλι πέταξες την αγάπη μου από πάνω σου,
σαν το σπέρμα μου, που σκούπισες με σιχασιά από το τέλειο κορμί σου,
εκείνο το τελευταίο βράδυ.

Τότε που μου έριξες ένα βλέμμα, μέσα από τα πανάκριβα γυαλιά σου,
σαν να ήμουν σκουπίδι, και συνέχισες τη ζωή σου.

Δεν ταίριαζαν βλέπεις τα ασπρόμαυρα όνειρα μου στην ξανθιά κόμη και το επώνυμο σου ντύσιμο.

Ήταν κι’ οι άλλοι, που σε τραβούσαν βιαστικά από το χέρι.
Οι σκούρες, γυαλισμένες κούρσες τους είχαν ανοιχτές τις πόρτες, να ξαπλώσεις λάγνα, στα δερμάτινα καθίσματα
και τα ξενοδοχεία με τα σατέν σεντόνια περίμεναν το σώμα σου.




Και σήμερα με κοιτάς με έκπληξη, αποχαυνωμένη.
Δεν το περίμενες, στ' αλήθεια, ότι θα με ξαναδείς, στα ίδια με ΄σένα σαλόνια,
να τριγυρίζω, με ένα ποτήρι στο χέρι κι’ εγώ, με το δήθεν βαριεστημένο βλέμμα του κοσμικού,
μεσ’ το ακριβό μου λινό, να με τριγυρίζουν οι νυχτοπεταλούδες
πριν τις κάψει το φως ….
Κι εσύ με τα μάτια πιο θαμπά από ποτέ …




Γύρισε η ζωή…

Εσύ με τα μέσα σου σάπια και …..
εγώ ;

[να σ’ αγαπώ ακόμα]



Αλήθεια νοιώθεις τους παλμούς της καρδιάς, μέσα στο στήθος σου,

πίσω από τη σιλικόνη ;