Σταυραετού 32, Άνω Ιλίσια, Ιούλιος 1972.
Μεσημέρι κι ο ανεμιστήρας βουίζοντας και στέλνει ριπές δροσιάς
που μάταια καταδιώκουν την καλοκαιρινή ζέστη, που περνάει από τα μισάνοιχτα ξύλινα πατζούρια.
Κάπου μακριά ακούγεται ένα μοτοσακό, περνάει βιαστικά και σκύλοι που γαυγίζουν.
Την κοιτάζω. Φοράει το γαλάζιο σατέν νυχτικό και κάτω του διαγράφεται το σώμα της, λευκό και ποθητό, η πανέμορφη πλάτη της, γυμνή μπροστά μου, όπως ετοιμάζει καφέ στην κουζίνα.
Μισοξαπλωμένος στον καναπέ την παρακολουθώ ερεθισμένος.
Σηκώνομαι και πλησιάζω, το χέρι μου ανιχνεύει πρόστυχα κάτω από την τιράντα του νυχτικού, το δεξί της στήθος, τη θηλή και …. εκείνη γυρνάει και με κοιτάζει με κείνα τα πανέμορφα γαλάζια της μάτια.
Τότε τον είδα μέσα τους. Και χαμήλωσα το βλέμμα.
Το βράδυ προφασίστηκα πονοκέφαλο, δεν ήθελα να πλαγιάσουμε μαζί, ξάπλωσα όπως όπως πάνω στον καναπέ, με τα ρούχα.
Έφερα το χέρι μου στο παντελόνι, τρύπιο, φαγωμένο.
Την επόμενη το πρωί, πολύ νωρίς, μάζεψα τα πράγματα μου,
ίσα που γέμιζαν την χάρτινη καρό βαλίτσα,έβαλα βιαστικά τα παπούτσια μου, η τρύπα στην αριστερή σόλα πλήγιαζε το πόδι,
και έφυγα σαν τον κλέφτη.
Κοιμόταν ακόμη.
Όλα μπορούσα να τα αντέξω, αλλά τον οίκτο μέσα στη ματιά της, όχι.
Πανεπιστημίου, Σεπτέμβρης 1991.
Η υγρασία έκανε τα ρούχα μου να κολλούν πάνω στο σώμα,
καθώς έτρεχα βιαστικά να προλάβω το τρόλεϊ για Πατήσια.
Η όμορφη γυναικεία φιγούρα βρέθηκε μπροστά μου και εγώ έπεσα πάνω της. Οι χαρτοσακούλες σκόρπισαν στο πεζοδρόμιο,
τα ψώνια της έκθετα στα βλέμματα των περαστικών που μειδιούσαν.
Εγώ είδα ότι είχε πάλι αγοράσει ένα σατέν νυχτικό και αυτή με κοίταξε ξανά με κείνα τα υπέροχα γαλάζια μάτια, που δεν τα είχε αγγίξει ο χρόνος. Με κοίταξε πρώτα στα παπούτσια, ιταλικό δέρμα και μετά καταπρόσωπο.
Δεν με γνώρισε.
Και η γαλάζια ματιά της ίδια, όπως με κάρφωσε επιτιμητικά,
πριν μου πει –προσέχετε κύριε, θα με σκοτώσετε !
Μάζεψε γρήγορα τα πράγματα της από κάτω και μπήκε στο ταξί που την περίμενε.
Έμεινα έξω από το ΡΕΞ, να την κοιτάζω αποσβολωμένος
και να σκέφτομαι ότι πάντα αυτήν αγαπούσα και δεν θα ξεχάσω ποτέ την ζεστή αγκαλιά της και την κρύα ματιά της.
Μέχρι εδώ έφτασε η παγωνιά της ματιά της.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι αυτό επειδή δεν είναι τα μάτια κρύα.
Η ματιά είναι.
ειλικρινά ένα κρύο κύμα με διαπέρασε...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην κρύα ματιά, που φανέρωσε πολλά, τότε παλιά όταν όλα τελείωσαν, την ανεχόταν καιρό, όχι όμως όταν διέκρινε τον οίκτο μέσα της ;
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ αξιοπρέπεια κάμπτει την αγάπη ;
Ή η αγάπη δεν ήταν αρκετή ;
Ειλικρινα εύχομαι, να μην συναντήσετε ποτέ κρύες ματιές, ό,τι και αν κρύβουν.