Η πληγωμένη σου μορφή,
φευγαλέα φιγούρα πίσω από μισάνοιχτη πόρτα,
που τυχαία αιχμαλώτισε το βλέμμα.
Σε κοιτώ στο μισοσκόταδο και αποστρέφεις τη ματιά σου.
Όταν καταφέρνω να δω τα μάτια σου, υγρά, κλαμένα,
το καστανό τους χρώμα έχει πάρει τη γνωστή πράσινη απόχρωση,
που τόσο φοβάμαι.
Έκοψες τα μαλλιά σου με το ψαλίδι, Γιατί ;
"- Για να μην με ξαναδεί το φως της μέρας".
Αγγίζω το χέρι σου, με το διάφανο δέρμα,
μία φλεβίτσα διακρίνεται μπλε, από κάτω,
να χτυπάει ακανόνιστα.
Γιατί ;
Και αυτά τα σημάδια από χαρακιές στους καρπούς,
να μου χαρακώνουν την καρδιά.
Γιατί ;
Και δεν έχεις απάντηση.
...και δεν υπάρχει απάντηση;
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε λόγια όχι ...
ΑπάντησηΔιαγραφή...από τις πληγωμένες τις μορφές
ΑπάντησηΔιαγραφήπου κόβουν με...το ψαλίδι τα μαλλιά
να μη τις ξαναδεί το φως της μέρας...
απάντηση δεν έχεις να πάρεις...
Το γνωρίζω καλά...
Μέρα καλή!!!
Με άγγιξαν τα λόγια τούτα πολύ..
Η πληγωμένη μορφή ... κι ας αρνιέται το φως του Ήλιου, ποτέ μην της αρνηθείς (και πιστεύω ότι δεν το έκανες) το δικό σου φως, Πυρφόρε, το προσμένει, κι ας μην το λέει.
ΑπάντησηΔιαγραφή