Δ.Ε.Α. (Π.Β.) ΙΙ

Αλεξανδρούπολη. Χειμώνας 1989.
Παγωνιά, ομίχλη και μυρωδιά από καμένα στην σόμπα ξύλα.
Βράδυ και τα βήματα μου με φέρνουν στον σιδηροδρομικό σταθμό.
Τα παιδιά από την μονάδα μέσα στο σκοτάδι, σκοπιά πάνω σε άρματα μάχης, φορτωμένα σε βαγόνια-πλατφόρμες.
Ήρθαν με το τελευταίο τραίνο, αύριο συνεχίζουν για τα σύνορα. Μέχρι τότε ευθύνη μας να τα φυλάμε.
Στο σκοτάδι μόλις τους διακρίνω, πάνω στις απειλητικές μεταλλικές φιγούρες που τις περιγράφει το αχνό φεγγαρόφωτο. Τους αναγνωρίζω από τις καύτρες των τσιγάρων.
«- Ρε κωλόπαιδα, τι σας μάθανε στην βασική ; το βράδυ κρύβουμε την καύτρα».
Στο γουώκμαν ο Φίλιππας Νικολάου τραγουδάει «στο άδειο μου πακέτο» και εγώ κάθομαι μαζί τους, θα τα πούμε λίγο, τους κρατάω μπουγάτσα, είμαι χαρούμενος, την επομένη την περιμένω.
Θυμάμαι την τελευταία φορά που ήρθε, φορούσε ένα κοντό λαδί ζακετάκι, όμορφα φτιαγμένα τα καστανά μαλλιά της, και το βράδυ με τρέλανε, όταν ανακάλυψα το μαύρο ολόσωμο κορμάκι κάτω απ’ τα ρούχα της : «μη σου μπαίνουν ιδέες, μου είπε με νάζι, δεν το φόρεσα για σένα, αλλά για το κρύο», η σάρκα της ρόδινη και απαλή στο άγγιγμα, όταν πέρασα το χέρι μου κάτω απ’ αυτό.
Τελικά άδικα χάρηκα. Μου έστειλε τηλεγράφημα, δεν την άφησε ο πατέρας της να ταξιδέψει. Απογοήτευση.
Παραδώσαμε τα άρματα στην επιλαρχία, έγραψα την αναφορά μου και το βράδυ μέθυσα.
Σε λίγες μέρες, με ένα στεγνό γράμμα μου ανακοίνωσε τον χωρισμό μας.
Η απόσταση, την πιέζουν και από το σπίτι, υπάρχει πρόβλημα με τον πατέρα της.
Με αγαπάει αλλά τι να κάνει, να προσπαθήσω να την ξεχάσω.
Τηλεφώνησα στον Αλέκο, στην Αθήνα, πλήρωσα ένα σωρό λεφτά στο τηλέφωνο, μου τα μασούσε, "ξέχασε την, δεν αξίζει, δεν κάνει για σένα ρε μαλάκα" και άλλα τέτοια.
Κλείνοντας μου έσκασε το μυστικό, υπάρχει άλλος.
Πουτάνα ! ξέσπασα και ξαναμέθυσα.
Έχασα και την κασέτα του Νικολάου, μου έπεσε εκείνο το βράδυ στο σταθμό.