Το συνήθειο

Στην αρχή την έπιασαν με το καλό, κουβέντα στη κουβέντα,
μετά έβαλαν μπροστά τον πρόεδρο και τον παπά,
τον ενωμοτάρχη δεν τον ανακάτεψαν, σεβάστηκαν,
αλλά δεν κατάφεραν τίποτα.
Αγύριστο κεφάλι.
Έκανε βλέπεις κακό και στον τουρισμό, μόλις που είχε ξεκινήσει στο νησί τους,
ο κόσμος ρωτούσε, πια είναι αυτή και τι κάνει και σκιάζονταν.
Δεν είναι και λίγο να ξυπνάς ξημερώματα από τις κραυγές της.
Την είπαν τρελή, δαιμονισμένη, αερικό.
Κάποιοι φοβόντουσαν και έφευγαν.

Απ’ το χάραμα κινούσε, χρόνια, κλαίγοντας με λυγμούς
και πήγαινε στο βράχο της, πάνω από τα αφρισμένα κύματα,
αυτόν που πήρε το όνομα της μόνο μετά που έπεσε
και στεκόταν εκεί όλη μέρα,
χειμωνιάτικα, μεσ’ το κρύο, τους αέρηδες
και το καλοκαίρι με το λιοπύρι,
ακούνητη, ψάχνοντας το πέλαγος να δει σημάδι,
που δεν είδε ποτέ,
μία μικρόσωμη αδύνατη μαυροφορεμένη φιγούρα,
με τα χέρια πότε γείσο πάνω απ’ τα μάτια της, για την αντηλιά
και πότε σε στάση ικεσίας προς τους Ουρανούς και τη Θάλασσα.

Και όλα αυτά για μια ιστορία σχεδόν ξεχασμένη.
Τότε που λογοδόθηκαν με το παλικάρι και πριν να φύγει με το «Ανδρος ΙΙΙ»
την πείραξε
«- μη φοβάσαι, της είπε, μόλις γυρίσω θα στεφανωθούμε…»
και τον πίστεψε.
Δεν ξαναγύρισε.
Αυτή να τον περιμένει να στεφανωθούν ...

... και αυτός να παλεύει δύο μερόνυχτα με τα κύματα,
αγκαλιά με δύο άδεια μπιτόνια,
τα σωσίβια τα πήραν οι παντρεμένοι,
μέχρι που τον κατάπιαν τα κύματα.